صفای آرزویم را که چون خورشید تابان بود می دیدند
چنین از شاخسار هستی ام آسان نمی چیدند
گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند
به باد نا مردی ها نمی دادند
به صد یاری نمی خواندند
به صد خواری نمی راندند
چنین تنها به صحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند


برچسب: از فریدون مشیری,
نویسنده: آرین میرزاپور